روضه

مرکز نشر و دانلود متن روضه ، صوت روضه، کلیپ روضه، کتاب های مقتل ،شعر، مداحی و غیره

روضه

مرکز نشر و دانلود متن روضه ، صوت روضه، کلیپ روضه، کتاب های مقتل ،شعر، مداحی و غیره

روضه

بسم الله الرحمن الرحیم

بوی عطرش به مشامم چو نسیم است خدا میداند

اهل عالم بدانید حسین شاه کریم است خدا میداند

ای دلم گرد یتیمی به من و تو به چه کار ؟

هر که ارباب ندارد یتیم است خدا میداند

تبلیغات
Blog.ir بلاگ، رسانه متخصصین و اهل قلم، استفاده آسان از امکانات وبلاگ نویسی حرفه‌ای، در محیطی نوین، امن و پایدار bayanbox.ir صندوق بیان - تجربه‌ای متفاوت در نشر و نگهداری فایل‌ها، ۳ گیگا بایت فضای پیشرفته رایگان Bayan.ir - بیان، پیشرو در فناوری‌های فضای مجازی ایران
طبقه بندی موضوعی
۲۶
فروردين
۹۳

کربلا برای دیدنت چشم انتظارم

همه لحظه لحظه ها رو می شمارم

به خدا خسته شدم بسته جدایی

کی میشه سر روی شش گوشت بذارم

برای عضویت در خبرنامه و اطلاع از آخرین بروزرسانی وبلاگ ایمیل خود را در کادر ذیل وارد نموده و دکمه ارسال به خبرنامه  را بزنید!

پس از تکمیل مراحل ثبت نام و دریافت اولین ایمیل از خبرنامه، روی لینک فعال سازی کلیک نمائید!

ایمیل خود را وارد کنید:

FeedBurner

 

  • سید محمد علوی زاده
۰۴
تیر
۹۵

سوی خیمه برگرد خواهر حزینم ***تا به زیر خنجر ننگری چنینم

رو به خیمه خواهر تا که خود نبینی***وقت جان سپردن آه آتشینم

رو که بهر قتلم اینک ایستاده***خولی از یسار و شمر از یمینم

نیزه سنانست کامده به پهلو***تیر بوالحنوق است خورده برجبینم

رو که تا نبینی وقت رفتن جان***از لگد شکسته سینه حزینم

قسمت منو تو از ازل چنین بود***تو بلاکش دهر من بلا نشینم

تو اسیر شام و من شهید کوفه***تو از آن به ناله من از آن غمینم

من به قتلگاهم پیش نعش اکبر***تو برو به خیمه پیش عابدینم

یا بپوش دیده تا مرا نبینی***یا برو به خیمه تا ترا نبینم

  • سید محمد علوی زاده
۲۳
اسفند
۹۴

کو به کو، منزل به منزل، دیده را دریا کنم

 گم شوم در اشک، شاید مرگ را پیدا کنم

پای رفتن دِه خداوندا! من افتاده را

 تا روم بیرون ز شهر و، گریه در صحرا کنم

یابن الحسن یابن الحسن..

یک وقتی هم این اشعار زبان حال بی بی فاطمه سلام الله علیها بود، مردم آمدند و به اعتراض گفتند: به زهرا بگویید یا شب گریه کندو روز آرام بگیرد یا روز گریه کندو شب آرام بگیرد!

کو به کو، منزل به منزل، دیده را دریا کنم

 گم شوم در اشک، شاید مرگ را پیدا کنم

پای رفتن دِه خداوندا! من افتاده را

 تا روم بیرون ز شهر و، گریه در صحرا کنم

رو بگیرم از علی، یا از حسن، یا از حسین؟!

 ناله از داغ پسر، یا گریه بر بابا کنم؟!

 طالب مرگم، ولی قوت ندارد بازویم

 تا به سوی آسمان دست دعا بالا کنم

 تخته‏ی در، صفحه‏ی تاریخ غم های علی ست

 من به خون محسنم این صفحه را امضا کنم

 در دل شب، سنگدل ها می‏برند از ریشه‏اش

 روز اگر در سایه‏ی نخلی، عزا بر پا کنم!

 من دعا کردم اجل آید ملاقاتم ز راه

 از چه باید در به روی قاتل خود وا کنم؟!

 کفْن و دفن و قبر من باید نهان ماند ز خلق

 تا که دشمن را به هر عصر و زمان رسوا کنم

  • سید محمد علوی زاده
۲۳
اسفند
۹۴

الا که مظهر جود خدا یکتایی                                        نُهم سلاله پاک رسول بطحایی

توئی که خیر کثیر خدای بر خلقی                               کتاب عشق رضا و یادگار زهرائی

خدای خوانده جوادت که جود پیشۀ توست                       تو بر تمام کریمان امیر و مولائی         

همین نه عقده گشای خلایقی امروز                           که دستگیر همه عاصیان به فردائی

مراست عقده دیدار کاظمین بدل                          چه می شود ز دل این عقده را تو گشائی

می دانم دل همه برای کاظمین امروز پر می زند ،امروز دلت را روانه کن کاظمین حرم آقا جواد الائمه ، حاجت دارها ، مریض دارها .

به باغ عشق و وفا بعد مادرت زهرا                            جوان ترین گل پرپر میان گلهایی

قربان عمر کوتاهت برم آقا ، مثل مادرش زهرا عمر نازنینش کم بوده است ، بیست و پنج سال بیشتر نداشت . آی مردم ، کجای عالم سراغ دارید یک کسی تشنه اش باشد . هی صدا بزند جگرم ، دارد می سوزد اما کف بزنند ، هلهله کنند . بمیرم برای لبهای خشک آقا ، هی صدا می زد : ام الفضل جگرم دارد می سوزد .

دلم از بی کسی در التهاب است                             خدایا ناله هایم بی جواب است

کشم پا بر زمین از سوز این زهر                               نوای کام خشکم آب آب است

 

منبع:کتاب گلچین احمدی

  • سید محمد علوی زاده
۲۳
اسفند
۹۴

به عشق یار می جاودانه باید خورد                       شراب تلخ ز دست زمانه باید خورد
                                            پیام موسی جعفر به شیعیان این است
                                            برای خاطر دین تازیانه باید خورد
ندارد یوسف صدّیق زندانی که من دارم
ندارد یوسف صدّیق زندانی که من دارم                ندارد هیچ زندانی نگهبانی که من دارم
به جنت مادرم زهرا پریشان کرده گیسو را            پریشان گشته از حال پریشانی که من دارم
                                            بگیرم روزها را روزه و شبها خورم سیلی
                                         ندارد کس به عالم خونخواری که من دارم
دوری رضا علیه السلام
 مردم به غریبی و ندارد کسی خبر  من                دورم ز رضا ، نور دو چشم تر من
                                                معصومه کجایی ، به عزایم بنشینی
                                                ای دختر غمخوار و ضیاء بصر من
به یا رب یا رب شب زنده داران                              به امید دل امیدواران
                                                به آه سینه طفلان گریان
                                                خلاصم کن خدا از کنج زندان
من جوان بودم و زنجیر گران پیرم کرد
من جوان بودم و زنجیر گران پیرم کرد                        گشته کاهیده تن و مانده به جا تصویرم
یا به زندان برسان مرگ مرا یا الله                              یا خلاصم بکن از زیر غل و زنجیرم

                                                لیک دوری رضا میکشدم در غربت
                                                گر نیاید به تسلای دل شب گیرم

  • سید محمد علوی زاده
۲۳
اسفند
۹۴

به تنگ آمد دلم از کینه ی منصور یا جدا

فلک بین با چه کس کرده مرا محشور یا جدا



برای بردنم آن شوم در آن شام ظلمانی

نموده کافری دور از خدا مأمور یا جدا



پیاده پابرهنه پیش اسب خود دوانیدم

به عذر اینکه من مأمورم و معذور یا جدا



بسان جوجه لرزیدند طفلان من نالان

زجور کین دون در آن شب دیجور یا جدا



به حال خود نمی گریم ولی گریم بر آن شاهی

که شد با اهل خود در کربلا محشور یا جدا

  • سید محمد علوی زاده
۲۳
اسفند
۹۴

باقر آل رسولم

نجل زهرای بتولم

پاره شد ، قلبم از ، زهر کینه

جان سپردم به شهر مدینه

وا مصیبت مصیبت مصیبت

قبله اهل ولایم

شد مدینه کربلایم

زاده سیّد الساجدینم

کشته ام کشته راه دینم

وا مصیبت مصیبت مصیبت

من در ایّام صغیری

دیده ام رنج اسیری

با اسیران به ویرانه خفتم

درد پنهان خود را نهفتم

وا مصیبت مصیبت مصیبت

جان مادر کن نگاهم

صدر زین شد قتلگاهم

ناله آمد برون از نهادم

چهره برخاک غربت نهادم

وا مصیبت مصیبت مصیبت

شد گواه درد وداغم

قبر بی شمع و چراغم

گرچه خاک وطن تربتم شد

تربتم شاهد غربتم شد

وا مصیبت مصیبت مصیبت

شاعر : حاج غلامرضا سازگار

  • سید محمد علوی زاده
۲۲
اسفند
۹۴

خدایا به اعزاز این چند تن        

که هستند فخر زمین و زمن‏

به حق تو اى داور آب و خاک      
 بدین چارده نام معصوم پاک‏
 به نور محمد چراغ سُبُل          
 سر و سرور و سرو باغ رسل‏
على ولى شیر پروردگار    
سپهدار دین شاه دلدل ‏سوار
به زهرا که او دخت پیغمبر است      
 که در عرش او زهره خنیاگر است‏
 به خلق حسن افتخار زمن      
که خلقش حسن بود و نامش حسن‏
 به خون حسین آن که در کربلا      
بیفزود او را بلا بر بلا
به سجّاده زینت‏ العابدین      
 به باقر شناساى علم ‏الیقین‏
محمد که همنام پیغمبر است
که نعلین او عرش را زیور است‏
 به جعفر گل روضه اصطفا      
 کش افزون بُد از صبح صادق صفا
به موساى کاظم به میقات او
به قرب و مقام و مقامات او
 به قدر على بن موسى الرضا    
 شهید خراسان به ظلم و جفا
 به زهد محمد که نعتش تقى است      
که ‏در دین چوباباى خودمتّقى است‏
 به شمع شبستان اهل یقین  
على النّقى نِقوة المهتدین‏
به شهد شکر لذّت عسکرى
 که همچون حسن بُد به دین ‏پرورى‏
 به مهدى قائم امام انام
سلامٌ علیهم، علیهم سلام‏
که در دین و دنیا مرا چند کار        
برآرى به فضل خود اى کردگار
 یکى حاجتم را نمانى به کس      
 برآرنده آن تو باشى و بس‏
دویم روزى من زجایى رسان
که منّت نباید کشید از خسان‏
سیم چون به مرگم اشارت بود      
 به «الّا تخافوا» بشارت بود
چهارم چنانم سپارى به خاک      
که باشم زآلودگى گشته پاک‏
ششم آن که رویم زشرم گناه
در انبوه محشر نباشد سیاه‏
 به هفتم به نیکوترین حال من  
بچربد ترازوى اعمال من‏
 به هشتم به هنگام بیم فزع  
 زبان را نباید نمودن جزع‏
 نهم آن که بر من به کردار زشت  
 نبندند درهاى خرّم بهشت‏
دهم آن که بر سیر بالاى پُل    
بود گردن آزادم از بند و غل‏
 ده و یک چو دوزخ زبانه کشد  
مرا لطف تو بر کرانه کشد
ده و دو چو سرعت بود در حساب    
بود بر من آسان سؤال و جواب‏
 سه و ده که آن نامه ‏هاى درشت    
 به دست چپم ناید از سوى پشت‏
 ده و چارمین آن که بى‏ماجرا      
ببخشى بدین چارده تن مرا
شاعر:حسام خوسفى

منبع: چلچراغ اشک،رحیم کارگز،صص61-62.

  • سید محمد علوی زاده
۲۲
اسفند
۹۴

   گـر تو خواهی که بیابی زجهان راه نجات
 

بر محمّد تو بگو از دل  و  جان صلوات

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم


هر چه خواهی تو طلب کن ز شُهنشاه جهان
   

به علی حیدر صفدر شه خوبان صلوات

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم


فاطمه بــاد شفیع خــواه تو اندر محشر  
 

به قد سرو همان ماه  درخشان صلوات

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

یــاد کــن از جگرِ پارۀ پُـر خون حَسن 
  

برُخ اَنــور آن سرو  خِرامان  صلوات

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

هــر کجـا نوش کنی آب روان یـاد  نِما
        

بِلَبِ خُشک حسین شاه شهیدان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم
گـر تـو  بیمار نخواهی شوی اندر بر  خلق 
   

به  علی ابن  حسین  عابد  دانا  صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

علـم باقــر بــرساند به  تو از دین  نبی
        

بِهمان باقر  و آن  علم  فراوان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

گــر نشانی به خود از مذهب جعفر ی داری 
      

بهمان مذهب پاک از سر ایمان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

گــر بـه دل، هست تُرا آرزوی  قبر رضا
         

به  غریب  الغربا  شاه  خراسان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

نــور بارد ز سـر گنبد پُــر نـور تَـقی  

            

بِهمان  گنبد پُـر  نور زرافشان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

یاد بنمــا تـو از آن قامـت زیبای نَـقی 
         

عسکری را تو بلعل لب خندان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

گر تـو هستـی به جهان مُنتظر حُجت دین   
     

بِهمان مهدی  غائب  شِه خوبان صلوات

 

الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم

  • سید محمد علوی زاده
۲۲
اسفند
۹۴

خداوندی که رب العالمین است / خدای اولین و آخرین است
محمد مصطفی کورا حبیب است / رسول الله خیر المرسلین است
علی سلطان دارالملک تحقیق / ولی حق امیر المؤمنین است
حَسن در حُسن خلق و لطف و احسان / چو پیغامبر امام المحسنین است
حسین این والی ملک ولایت / که سردیوان اصحاب الیمین است
علی از طوق طلعت گردن افراشت / از آنش نام زین العابدین است
محمد باقر علم الهی / ز جد بر حدّ و جدش آفرین است
ز جعفر کو بود صادق چه گویم / که شمع جمع ارباب یقین است
ز موسی کاظم افزاید مه و مهر / که خورشید سپهر شرع و دین است
علی موسی الرضا راضی ز رضوان / ز فرّش طوس فردوس برین است
محمد را جواد و هم تقی دان / که با موسی کاظم همنشین است
علی یعنی نقی را جنّت ایوان / ملک دربان و خادم حور عین است
حسن را دان زکی سر خیل اصحاب / که شمع اهل بیت الطاهرین است
محمد مهدی آخر زمان است / شهاب کاشیش مدّاح ازین است

نامهای چارده معصوم در یک بیت من
می بگویم تا بماند یادگار اندر زمَن
مصطفی با سه محمد، مرتضی با سه علی

جعفر و موسی و زهرا یک حسین و دو حسن

و شعر دیگر همین شاعر مشتمل دوازده امام

مرا بده تو خدایا در این خجسته سفر

هزار مایه شادی و فتح و نصر و ظفر

بحرمت سه محمد بحق چار علی

بدو حسن بحسین و بموسی و جعفر

 

  • سید محمد علوی زاده
۰۳
آذر
۹۴
برای دیدن پوستر ها در اندازه واقعی روی آنها کلیک کنید.
  • سید محمد علوی زاده
۰۱
آذر
۹۴

شیخ جعفر شوشتری:

از عظمت بلکه معجزه قرآن ، آن است که برخلاف دیگر کتابها تکرارش ملال آور نیست ، بلکه لطفش بیشتر می گردد ، مصیبت امام حسین (ع) هم همینطور است . هرچه خوانده یا شنیده شود باز تازه است . دیگر آنکه نگاه کردن به خط قرآن عبادتست ، تلاوت و گوش دادن به آن عبادتست ، مرثیه امام حسین (ع) ، هم چنین است ، خواندنش و گوش دادنش عبادتست ، گریاندنش و گریه کردنش نیز عبادتست.

" مَنْ بَکی اَوْ بَکی اَوْ تَباکی وَجَبَتْ لَهُ الْجَنةِ " از جمله آنکه قرآن مجید به جمیع شئون معجزه است و ... و حسین (ع) هم به سربریده اش ، به اعضایش ، به بدنش همه معجزه است . "

منبع:

فرهنگ عاشورا/حجة الاسلام والمسلمین جوادمحدثی

  • سید محمد علوی زاده
۰۱
آذر
۹۴

شبهه:

پیام امام حسین (ع) به ایرانیان قبل از محرم:

از این همه لطف و ارادت  شما به من سپاسگزارم اما به جای پرداختن میلیاردها تومان به مداحان برای گریاندن شما ، آن را هزینه خنداندن یتیمی کنید. به جای کمک کردن به هیئت و مسجد ، مسکنی برای بی سرپناهان بسازید، به جای آزردن بدن خود با کوبدن بر سر و سینه درد بیماری را جویا شوید با تمام هزینه هایی که در این ده روز می پردازید می توانید شهرکی برای درماندگان بسازید . من جانم را برای بشریت دادم شما هم چنین کنید.

  • سید محمد علوی زاده
۰۱
آذر
۹۴

همیشه باید حواسمان به دو چیز باشد

نطفه افراد

و لقمه ای که می خوریم....

  • سید محمد علوی زاده
۰۱
آذر
۹۴

هر کس بر این لباس عزا طعنه می زند

فردا برای یک نخ آن هم اسیر ماست

  • سید محمد علوی زاده
۱۷
آبان
۹۴

دریافت
حجم: 7.45 مگابایت

  • سید محمد علوی زاده
۱۷
آبان
۹۴

در این مجموعه عکس نوشته ها، ویژگی های هیئت طراز ائمه اطهار علیه السلام بیان شده است.

برای دیدن تصاویر در اندازه واقعی روی آنها کلیک کنید!


  • سید محمد علوی زاده
۱۴
آبان
۹۴
گریستن زن سوئدی با شنیدن واقعه عاشورا

گریستن زن سوئدی با شنیدن واقعه عاشورا

  • سید محمد علوی زاده
۱۴
آبان
۹۴
مسلمان شدن خانواده تایلندی در عاشورا

الشریف گفت: پدر و مادر من سال‌ها پیش با شرکت در مراسم عاشورا که یکی از دوستانشان در تایلند برگزار کرده بود، با دیدن صحنه‌های عزاداری روز عاشورا مسلمان شدند و به مذهب شیعه گرایش پیدا کردند.
وی افزود: پدر و مادر من دین بودایی داشتند، اما با دیدن یک مراسم عزاداری امام حسین علیه‌السلام به راحتی دین خود را تغییر دادند.
این تازه مسلمان شده تایلندی گفت: من از ابتدای نوجوانانی تا کنون با تبلیغات دین اسلام توانستم 15 نفر از بودایان کشور تایلند را به دین اسلام گرایش بدهم؛ همچنین بیشتر از 150 نفر از مردم اهل سنت را نیز با تبلیغات خود شیعه کنم.
الشریف افزود: ما در تبلیغاتمان بیشتر از قصه‌ها و عبرت‌های قرآن استفاده می‌کنیم که این شیوه تبلیغات مخصوصاً برای کودکان بسیار خوشایند است.

  • سید محمد علوی زاده
۱۲
آبان
۹۴
  • سید محمد علوی زاده
۰۶
آبان
۹۴

سؤال:

چراسوگوارى مى‏ کنیم؟! مى‏گویند اگر امام حسین علیه السلام پیروز شد، پس چرا جشن نمى‏گیریم؟ چرا گریه مى‏کنیم؟

آیا این همه گریه در برابر آن پیروزى بزرگ شایسته است؟

پاسخ:

آنها که این ایراد را مطرح مى‏کنند، «فلسفه عزادارى» را نمى‏دانند و آن را با گریه‏هاى ذلیلانه اشتباه مى‏کنند.

 «گریه» و جریان قطره‏هاى اشک از «چشم» که دریچه قلب آدمى است، چهارگونه است:

1- گریه‏ هاى شوق‏

گریه مادرى که از دیدن فرزند دلبند گمشده خویش، پس از چندین سال، سر داده مى‏شود، و یا گریه شادى آفرین و رضایت بار عاشق پاکبازى که پس از یک عمر محرومیّت معشوق خود را مى‏یابد گریه شوق است.

  • سید محمد علوی زاده
۰۶
آبان
۹۴
  • سید محمد علوی زاده
۰۶
آبان
۹۴
إنَّ رَأسَ الحُسَینِ علیه السلام لَمّا حُمِلَ إلَى الشّامِ جَنَّ عَلَیهِمُ اللَّیلُ، فَنَزَلوا عِندَ رَجُلٍ مِنَ الیَهودِ، فَلَمّا شَرِبوا وسَکِروا، قالوا لَهُ: عِندَنا رَأسُ الحُسَین
فَقالَ لَهُم: أرونی إیّاهُ، فَأَرَوهُ إیّاهُ بِصُندوقٍ یَسطَعُ مِنهُ النّورُ إلَى السَّماءِ ، فَعَجِبَ الیَهودِیُّ ، وَاستَودَعَهُ مِنهُم ، فَأَودَعوهُ عِندَهُ .
فَقالَ الیَهودِیُّ لِلرَّأسِ وقَد رَآهُ بِذلِکَ الحالِ : اِشفَع لی عِندَ جَدِّکَ . فَأَنطَقَ اللّه ُ الرَّأسَ ، وقالَ : إنَّما شَفاعَتی لِلمُحَمَّدِیّینَ ولَستَ بِمُحَمَّدِیٍّ ، فَجَمَعَ الیَهودِیُّ أقرِباءَهُ ، ثُمَّ أخَذَ الرَّأسَ ووَضَعَهُ فی طَستٍ ، وصَبَّ عَلَیهِ ماءَ الوَردِ ، وطَرَحَ فیهِ الکافورَ وَالمِسکَ وَالعَنبَرَ .
ثُمَّ قالَ لِأَولادِهِ وأقرِبائِهِ : هذا رَأسُ ابنِ بِنتِ مُحَمَّدٍ ، ثُمَّ قالَ : وا لَهفاه ! لَم أجِد جَدَّکَ مُحَمَّدا فَاُسلِمَ عَلى یَدَیهِ ، ثُمَّ وا لَهفاه لَم أجِدکَ حَیّا فَاُسلِمَ عَلى یَدَیکَ واُقاتِلَ دونَکَ ، فَلَو أسلَمتُ الآنَ أتَشفَعُ لی یَومَ القِیامَةِ ؟
فَأَنطَقَ اللّه ُ الرَّأسَ ، فَقالَ بِلِسانٍ فَصیحٍ : إن أسلَمتَ فَأَنَا لَکَ شَفیعٌ . قالَها ثَلاثَ مَرّاتٍ وسَکَتَ ؛ فَأَسلَمَ الرَّجُلُ وأقرِباؤُهُ

ترجمه: هنگامى که سر امام حسین علیه السلام را به شام مى بردند ، شب بر آنان در آمد . آنان ، بر مردى یهودى فرود آمدند و چون شراب نوشیدند و مست شدند ، گفتند : سر حسین ، نزد ماست . او به آنان گفت : آن را به من ، نشان بدهید .
آنان ، سر را در صندوقى به او نشان دادند که از آن تا آسمان ، نور بر مى خاست . یهودى به شگفت آمد و از آنان خواست که آن را به او امانت دهند . آنان نیز آن را امانت دادند . یهودى ، هنگامى که سر را به آن حال دید ، به آن گفت : شفاعت مرا نزد جدّت بکن . خدا ، سر را به زبان در آورد و گفت : شفاعت من ، فقط براى معتقدان به دین محمّد صلى الله علیه و آله است و تو محمّدى نیستى.
یهودى ، نزدیکانش را گِرد آورد و سپس سر را گرفت و در تشتى نهاد و گلاب بر آن ریخت و کافور و مُشک و عنبر بر آن نهاد . آن گاه به فرزندان و نزدیکانش گفت : این ، سر فرزند دختر محمّد صلى الله علیه و آله است . سپس گفت : آه که جدّت محمّد را نیافتم تا به دست او اسلام بیاورم! و آه که تو را زنده نیافتم تا به دست تو مسلمان شوم و برایت بجنگم! اگر اکنون مسلمان شوم ، روز قیامت ، شفاعتم را مى کنى؟ خدا ، سر را به سخن در آورد و آن ، با زبانى شیوا گفت : «اگر اسلام بیاورى ، من شفیع تو خواهم بود» . این را سه بار گفت و خاموش شد . مرد یهودى و نزدیکانش ، مسلمان شدند .
ردیف عنوان فایل حجم پخش آنلاین دانلود
۱
مسلمان شدن یهودی به واسطه سر مقدس امام حسین (ع) (مقتل)
13.08 MB
دانلود

منبع مقتل:

مقتل الحسین علیه السلام للخوارزمی : ج ٢ ص ١٠٢ ، بحار الأنوار : ج ٤٥ ص ١٧٢ ح ٢٠ .

منبع:

meysammotiee.ir

  • سید محمد علوی زاده
۰۵
آبان
۹۴

حجةالاسلام قاضی زاهدی گلپایگانی می‌گوید: من در تهران از جناب آقای حاج محمدعلی فشندی که یکی از اخیار تهران است، شنیدم که می‌گفت: من از اول جوانی مقید بودم که تا ممکن است گناه نکنم و آن‌قدر به حج بروم تا به محضر مولایم حضرت بقیة اللّه روحی فداه مشرف گردم. لذا سال‌ها به همین آرزو به مکه معظمه مشرف می‌شدم.

  • سید محمد علوی زاده
۰۵
آبان
۹۴

بسم الله الرحمن الرحیم
هر فعل اختیاری مخلوقات دریک سطح منسوب به خداست و درسطح دیگر منسوب به فاعل مختار این مطلب یکی از عقاید صحیح که در اسلام روی آن تاکید شده است و هیچ لزومی ندارد که ما بخواهیم یک کار را صرفا به یکی از این دو نسبت دهیم.
این اندیشه متعالی و دقیق با تبیین اراده انسان در طول اراده حق تعالی  از سویی قضا و قدر الهی را نفی نمی کند و توحید فاعلی خدا را اثبات می نماید و از سویی اراه و اختیار انسان را اثبات می کند اراده  واختیاری که هر انسان سالمی با مراجعه به وجدان  ودرون خود آن را می یابد.



مصلحت ها در یک حادثه می تواند بسیار متنوع و مربوط به افراد مختلف باشد.گاهی تنبیه و هشدار برای یک فرد ویک جامعه است برای این که عملکرد خود را بهتر کنندو مانع مفاسد و گناه شوند گاهی برای آزمایش شخصی یک نفر است گاهی به خاطر این است که رشد معنوی فردی در آن حادثه است و گاهی بالعکس است یعنی ممکن است فرد یا گروهی به دلیل گناهان خود مشمول سنت استدراج و  املاء شده باشند و خدا زمینه  شقاوت بیشتر آنها را فراهم آورده باشد و....

مثال خیلی مناسب مثال حادثه کربلاست.این حادثه زمینه ای مختلف دارد وبرای افراد مختلف نتایج متفاوت.این حادثه معلول انتخاب های زیر است
1)    عملکرد اختیاری بد یزید در تعرض به امام  حسین علیه السلام
2)    عملکرد اختیاری بد ابن زیاد و عمر سعد و لشگر آنها
3)    عملکرد بد خواص و بزرگان اسلام در عدم برخورد با منکرات
4)    عملکرد خوب امام حسین علیه السلام ویارانش در انجام وظیفه
و.....
در این حادثه نتایج متعددی هم کسب میشود خدا به گونه ای این صحنه را می آراید که سنتهای مختلف خدا درآن نمایان میشود.به عنوان نمونه
1)    به واسطه این حادثه امام حسین علیه السلام ویارانش مورد آزمایش و ابتلا قرار میگیرند وسرافراز بیروم می آیند
2)    به واسطه این حادثه عده ای با عمل اختیاری خود به اوج شقاوت می رسند
3)    برخی در این حادثه تنبیه می شوند
4)    برخی از این حادثه درس عبرت می گیرند
5)    خدا به این وسیله دین خدا را بیمه می کند و مایه حیات دین را در عصرهای آینده فراهم می کند
6)    الگویی برای آزادگی واخلاص به تمام مردم جهان معرفی میشود
7)    باعث سرنگونی سریعتر امویان می شود
و.......
خلاصه مطلب این که از سویی اتفاقات عالم منسوب به خدا هستند و از دایره توحید افعالی خارج نیستند و ممکن است مشمول یکی از سنت های الهی شوند و از سویی منسوب به فاعل مختار آن هستند و ممکن است برخی موارد ظلم وبی عدالتی  از سوی فاعل مختار آن باشد.

البته همانطور که تذکر دادم همیشه هر حادثه ای به خیر وصلاح ما نیست بلکه خدا سنت های مختلفی دارد که بسته به عملکرد شخص یا گروه ممکن است مشول آن سنتها شده باشد که برای از این سنتها مثل سنت استدارج  در واقع فرصتی است که داده میشود تا شخص شقاوت خود را بیشتر کند.


درمرحله عمل وظیفه ما این است که از طرفی در حوادث بهترین عملکرد را داشته باشیم .یعنی با اندیشه و مشورت وبرنامه ریزی وتلاش سعی کنیم که به بهترین شکل عمل کنیم و جایی که  نیاز است سعی کنیم حق خود را بگیریم و در برابر ظالم بایستیم و از طرفی در دل بدانیم هیچ چیز از دایره قضای الهی خارج نیست و هر اتفاقی آزمایش است برای ما وچه بسا مصلحتی، تنبیهی، تذکری، تشویقی و.... در آن برای ما وجود داشته باشد.

  • سید محمد علوی زاده
۲۷
شهریور
۹۴
تصنیف «آمده‌ام شاه پناه بده» یکی از آثار ماندگاری است که در مدح امام هشتم، امام رضا(ع) اجرا شده است. 
این تصنیف دلانگیز را استاد «علی محمد کریم خانی» از اساتید آوازهای مذهبی اجرا کرده است.
همچنین موسیقی آن ساخته « آثار عظیمی نژاد» و « علیرضا کهن دیری» است.

گفتنی است استاد« علی محمد کریم خوانی» به سبب اجرای این تصنیف مورد تقدیر قرار گرفته است.

اما شاید کم‌تر افراد بدانند شاعر این نوای زیبا، حبیب‌ چایچیان (حسان) است.

تصنیف «آمده‌ام شاه پناه بده یکی از آثار ماندگاری است که در مدح امام هشتم، امام رضا(ع) اجرا شده است.

این تصنیف دل انگیز را استاد «علی محمد کریم خانی» از اساتید آوازهای مذهبی اجرا کرده است.

 وی ماجرای سرودن شعر «آمدم ای شاه پناهم بده» را چنین بیان می‌کند

مادرم در آخرین لحظاتی که خدمت شان رسیدم، همیشه آن حال و هوای ارادت به چهارده معصوم را داشت و در همان حال که سکته کرده بود، دکتر را خبر کردیم. دکتر مشغول گرفتن نوار شد و وقتی خواست برود متاسفانه مادرم سکته دیگری کرد. من به دکتر آن را اعلام کردم. دکتر خطاب به من گفت: «فردی که این گونه سکته کند کمتر زنده خواهد ماند!» به هر حال دکتر راهی شد و من خدمت مادر برگشتم و به ایشان عرض کردم، شما آرزویتان چیست؟ ایشان گفت آرزوی من این است که یک بار دیگر حضرت رضا (ع) را زیارت کنم. و این نکته را هم بگویم که راه رفتن ایشان خیلی سخت بود و حال خوبی نداشت و من دو بازوی مادر را می‌گرفتم تا بتواند یواش یواش حرکت کند. با هواپیما به سمت مشهد رفتیم. نمی‌دانم در ایام تولد حضرت رضا(ع) بود یا شهادت، حرم خیلی شلوغ بود. وارد شدن به حرم هم یقیناً مشکل و حتی برای مادرم غیرممکن بود، گفتم مادرجان! از همین جا سلام بدهی زیارت است. گفت: «ما قدیمی‌ها تا ضریح را نبوسیم، به دلمان نمی‌چسبد» گفتم: دل چسبی‌اش به این است که حضرت جواب بدهد. هرچه کردم دیدم مادر قبول نمی‌کند. خلاصه بازوی مادر را گرفته بودم و همین طور به سمت ضریح حرکت می‌کردیم؛ در همین حال دیدم که حال شعر برایم فراهم شد، من تمام توجه‌ام را به شعر و الهامی که عنایت شده بود دادم، دیدم زبان حال مادرم است نه زبان حال من! و شعر تا «تخلص» رسید. وقتی شعر به «تخلص» رسید دیدم مادرم با آن ازدحام که آدم سالم نمی‌تواست برود. خودش را به ضریح رسانده بود و داشت ضریح را می‌بوسید و من هم ضریح را بوسیدم و این شعر در حقیقت زبان حال مادرم در آخرین لحظات عمرش است.

متن این قطعه بسیار زیبا که به نام « آمده ام شاه پناهم بده» مشهور بوده در زیر بیان شده است .

آمدم ای شاه پناهم بده / خط امانی ز گناهم بده

 

ای حرمت ملجأ درماندگان / دور مران از در و راهم بده

 

ای گل بی‌خار گلستان عشق / قرب مکانی چو گیاهم بده

 

لایق وصل تو که من نیستم / اذن به یک لحظه نگاهم بده

 

ای که حریمت مَثل کهرباست / شوق و سبک خیزی کاهم بده

 

تا که ز عشق تو گدازم چو شمع / گرمی جان‌سوز به آهم بده

 

لشکر شیطان به کمین منند / بی‌کسم ای شاه پناهم بده

 

از صف مژگان نگهی کن به من / با نظری یار و سپاهم بده

 

در شب اول که به قبرم نهند / نور بدان شام سیاهم بده

 

ای که عطابخش همه عالمی / جمله حاجات مرا هم بده

 

آن چه صلاح است برای «حسان» / از تو اگر هم که نخواهم بده


دریافت فایل صوتی

  • سید محمد علوی زاده
۲۵
تیر
۹۴

این مزار لاله های مسلم است

این دو غنچه روی ماه مسلم است

این دو طفلان کودکان مسلمند

این دو گل آرام جان مسلمند

این دو طفل بی گناه نازنین

جسمشان شد غرق خون در این زمین

دست گلچین این دو را چیده است

این دو کودک خونشان جوشیده است

رو چو اندر دشت  صحرا کرده اند

وقت آخر یاد بابا کرده اند

آن دو را بردند سوی قتلگاه

هر دو کشتند بی جرم و گناه

هر دو قربانی جانان گشته اند

با لبان تشنه قربان گشته اند

علی انسانی
  • سید محمد علوی زاده
۲۵
تیر
۹۴
 شهادت در سنین نوجوانى عالمى دارد

براى دوست جان دادن به سینه مرهمى دارد

 

به هفتاد و دو یار باوفاى کربلا سوگند

کنیم آن یار را یارى که یاران کمى دارد

 


شدیم آواره صحرا به عشق زاده زهرا

که راه سُرخ پاک عاشقى پیچ و خمى دارد

 

براى آنکه بینى خود نشان التماس ما

بیا که چشمه چشمان ما هم زمزمى دارد

 

نه بهر خود براى مادرت گرییم از آنکه

عدو در لحظه سیلى چه دست محکمى دارد

 

حسینا خون ما رنگین‏تر از طفلان زینب نیست

خوشا بر مادر ما که چو زینب همدمى دارد

 

به یاد قاسم و عبداللَّه و شش ماهه نازت

رُخ شرمنده ما همچو لاله شبنمى دارد

 

اگر چه جسم ما کوچک ولى روح بزرگ ما

براى فرش زیر پاى تو از خون یمى دارد

 

بیا اى دلبر بى‏سر که در این لحظه آخر

گلوى پاره ما بر تو خیر مقدمى دارد

 

شاعر:ژولیده نیشابوری
  • سید محمد علوی زاده
۲۵
تیر
۹۴

نما حارث به ما رحمی که بر تو میهمان باشیم

دو طفل مسلمو دور از دیار و خانمان باشیم

حسین جانم حسین جانم

حدیث اکرم الضیف از خدا آیا به قرآن نیست

که ما طفلان بی آزار چون تو میزبان باشیم

حسین جانم حسین جانم

نکر آیا رسول اللهسفارش عطرت خود را

بان ما دو یتیمانهم گلی زان گلستان باشیم

حسین جانم حسین جانم

علی را سرو بستانیم و زهرا را جگر گوشه

یتیمانیم از مسلم غریب و خسته جان با شیم

مکن از ضربت سیلی رخ ما کوکان نیلی

نداریم هیچ تقصیری اسیر و ناتوان باشیم

حسین جانم حسین جانم

مکش ما بیگناهان را نما شرمی ز پیغمبر

ترحم کن به ما طفلان اگر اندر امان باشیم

حسین جانم حسین جانم
شاعر:الله وردی

  • سید محمد علوی زاده
۲۵
تیر
۹۴

ز آتش عشق خا سوخته بالو پر ما

رفته بر با فنا یکسره خاکستر ما

کارما عششق رسانید بدینجا که چنین

تار گیدیه جهان پیش دو چشم تر ما

 

حارثا رحم بر این بی سرو سامانی ما

بکن ای قاتل مردود جفا گستر ما

رحم کن رحم که در شهر مینه بخدا

چشم در راه بود مادر غم پرور ما

پدر ای مسلم بی یار ز جا خیزو ببین

بعد تو چه آورده فلک بر سر ما

سر برآور تو ز خاک لحد ای جان پدر

بنگر نیست در انی شهر کسی یاور ما

حارثا ده تو اجازه که نمازی بکنیم

کن جدا بعد تو ای حارث بی ین سرما

سر نهادند به خاک آن دو یتیم و گفتند

باش آگاه تو از حالت ما داور ما

هست  امی که گویند دو طفل مسلم

که رضائی بود از راه کرم نوکر ما

  • سید محمد علوی زاده
۲۵
تیر
۹۴

اقایان عزیز! خدا قسمتتان کند به عراق بروید. وقتی می خواهید از بغداد به سمت کربلا بروید  اگر نگاه کنید ، بین درخت های خرما دوتا گنبد کوچک پیداست. به راننده می گویید: اینجا کجاست؟ میگوید :قبر دوتا بچه های مسلم بن عقیل است. وقتی داخل حرمشان می شوی خدا شاهد است نه واعظ میخواهی نه زیارتنامه خوان ونه روضه خوان همین که پایت را داخل حرم این دوبچه می گذاری و دوتا قبر کوچک را پهلوی هم می بینی اتش میگیری. بعد از شهادت مسلم درکوفه وشهادت امام حسین(ع) اهل بیت را به کوفه اوردند. دوتا بچه های مسلم نزد شریح قاضی بودند. شریح با اینکه علیه حسین (ع) فتوای جهاد  داده بود اما دوتا بچه های مسلم  را لو نداد و انها را در خانه نگه داشت.  اهل بیت(ع)وقتی به کوفه امدند، شریح با یک طرح دستی دوتا بچه ها را به زین العابدین(ع) رساند. نمی دانم این حرف را امشب بگویم یا نه؟ ای زن ومرد! نمی دانم خبر دارید یا نه؟ زینب(ع) را درکوفه دوازده روز به زندان بردند. بچه های فاطمه(ع) را دوازده روز به زندان بردند. نمی دانم مفتشین انها چطور فهمیدند که دوتا بچه بر اهل بیت(ع) اضافه شده است؟ انها فهمیدند که دوتا بچه  در خانه شریح بوده اند وبه اقا  زین العابدین (ع) تحویل داده شده اند. عبیدالله یک حساسیت عجیبی نسبت به مسلم بن عقیل و بچه هایش داشت.  وقتی  خواستند ال محمد(ص) را از زندان بیرون اورند، یک مأمور از طرف عبیدالله  دم در زندان ایستاد و گفت: بچه و بزرگ باید خودشان را معرفی کنند تا من اسامی آنها را بنویسم. می خواست بچه های مسلم را پیدا کند. تمام زن ومرد اسامی اشان یادداشت شد. به این دو تا بچه که رسید، گفت: امیر، عبیدالله دستور داده که ما این دو تا بچه را نگه بداریم و باید همین جا بمانند. آقایان عزیز! یک دفعه صدای این دو بچه بلند شد که ای خدا! ما گوشه زندان چه کنیم؟ امام چهارم(ع) هر چه اصرار کرد تا این دو بچه هم همراه آنها بیاید فایده ای نداشت. برای این دو بچه یک زندان بان تعیین کردند. هر روز نزدیک غروب آفتاب فقط دو تا قرص نان جو برایشان می آوردند. برادر بزرگتر اسمش محمد است. یک روز صدا زد: داداش! اینها هر روز غذا را نزدیک غروب آفتاب می آورند خوب است روزها را روزه بگیریم. این بچه ها روزها را روزه می گرفتند. زندانی آنها یک سال به طول کشید. اواخر، یک پیرمرد که اسمش مشکور بود زندان بان آنها شد. یک روز بچه ها به این پیرمرد گفتند: پیرمرد! بگو بدانیم آیا تو پیغمبر اسلام (ص) را می شناسی؟ گفت: من مسلمانم او پیغمبر است، چطور نشناسمش؟ گفتند: بگو بدانیم آیا تو علی (ع) را می شناسی؟ گفت: او امام من است من چطور نشناسمش؟ گفتند : پیرمرد! بگو بدانیم آیا تو حسن را می شناسی؟ گفت: امام دوم من است. گفتند پیرمرد! بگو بدانیم تو حسین را می شناسی؟ گفت: آری امام سوم من است. خدا لعنت کند آنهایی را که پارسال حسین(ع) را کشتند. من مدتی است برای حسین(ع) دارم گریه می کنم. گفتند: پیرمرد! بگو بدانیم آیا مسلم بن عقیل را می شناسی؟ گفت: آری ، نماینده امام حسین(ع) بود. به کوفه آمد او را هم کشتند. پیرمرد گفت: اینها چه سوالی است که می کنی؟ برای چه اینها را از من می پرسید؟ یک وقت گفتند: آی پیرمرد! ما بچه های مسلم بن عقیل هستیم. آی غریب مسلم!...

پیرمرد گفت: آقا زاده ها! چرا زودتر خودتان را به من معرفی نکردید؟ در زندان باز است اگر می خواهید بروید آزادید. اگر هم می خواهید بمانید من غلام شما هستم. هر کار بگویید می کنم. گفتند: پیرمرد! اجاز بدهی ما برویم به خدا دلمان برای مادرمان تنگ شده است. صدا زد: آقا زاده ها! چشم من آزادتان می گذارم بروید. این کار برای من مسئولیت دارد، شاید کشته هم شوم اما این کار را می کنم. فقط یک لطفی بکنید الان می ترسم آزادتان کنم. می ترسم بروید و شما را دستگیر کنند. بگذارید شب شود آن وقت برودید. شب شد. زندان بان در زندان را باز کرد، گفت: دو سه ساعتی بچه ها در کوچه سرگردان بودند. تا بالاخره سر از فرات، کنار نخلها در آوردند. خسته شده بودند. نشستند سر به درخت خرما گذاشتند و خوابیدند. ای کاش آن شب آنجا نخوابیده بودند. صبح شد. زنهای عرب می آمدند از آنجا آب می بردند. کنیز حارث آمد کنار شریعه مشکش را آب کند دید دو تا بچه زیر درخت نشسته اند و دارند گریه می کنند. گفت: شما که هستید؟ گفتند: ما یتیمان مسلم هستیم. آنها را به خانه آورد. به زن حارث گفت: خانم! دو تا مهمان برایت آورده ام  اما این مهمان ها خیلی قیمتی هستند. این مهمانها خیلی با ارزش هستند. گفت: از کجا پیدایشان کردی؟ کنیز جریان را گفت. این زن بچه ها را شست و شو داد. لباسهایشان را عوض کرد. گفت: آقازاده ها! من جای مادر شما هستم. مبادا غصه بخورید.

آی آقازاده های مسلم! امشب لطفی کنید از خدا بخواهید تا خدا حوائج این مردم را که این جور دارند عاشقانه برای شما گریه می کنند برآورد. آی قرض دارها! امشب شبش است، آی مریض دارها! امشب شبش است، آی گرفتارها! دردمندها! این دو تا بچه در خانه خدا آبرو دارند.

این زن به بچه ها غذا داد. شب شد بچه ها را در اتاق دیگری خواباند. در را هم روی بچه ها بست. نصف شب دامادش (و به نقلی پسرش ) حارث آمد. زن گفت: مرد! تا حالا کجا بودی؟ گفت: صبح به عبیدالله خبر دادند که زندان بان، بچه های مسلم را آزاد کرده است. عبیدالله گفته: هر کس این دو بچه را پیدا کند دوهزار درهم به او جایزه می دهم. من از صبح تا حالا خودم و اسبم را در این بیابانها هلاک کردم، دنبال این دوتا بچه گشتم به خدا قسم اگر آنها را پیدا کنم قطعه قطعه شان می کنم. حارث خوابید. یک ساعت خوابش برد. یک وقت دید از داخل آن اتاق صدای گریه بچه ها بلند شد. یکی از بچه ها خوابی دیده بود. بلند شد و برادرش را بیدار کرد. صدا زد: برادر! به نظرم امشب شب آخر عمرمان است. یا الله! حارث از خواب بیدار شد. گفت: صدای گریه بچه از داخل خانه ما می آید؟ زن گفت: شاید برای همسایه ها باشد. گفت: نه از خانه ماست. بلند شد یکی یکی در اتاقها را باز کرد تا به اتاق بچه ها رسید. این دو تا آقازاده را دید که دست به گردن هم انداخته اند و دارند گریه می کنند. این نانجیب گفت: « من أنتما» شما کیستید؟ گفتند: درامانیم؟ گفت: آری. گفتند: بچه های مسلم هستیم. بمیرم این نانجیب آن قدر سیلی به صورت بچه ها زد.

 

یتیمی درد بی درمان یتیمی

  یتیمی خواری دوران یتیمی

الهی طفل بی بابا نباشد

اگر باشد در این دنیا نباشد

 

گیسوهای این دو بچه را به هم بست. صبح زود بلند شد. غلام و پسرش را برداشت وبه همراه بچه ها کنار فرات آمد تا سرشان را جدا کند. محمد و ابراهیم گفتند: ای حارث! پس به ما مهلت بده تا چند رکعت نماز بخوانیم. مهلتشان داد آنها هم چهار رکعت نماز خواندند دستهایشان را طرف آسمان بلند کردند و گفتند: « ای خدا! بین ما و بین او به حق قضاوت کن!» الله! الله!  ای آسمان چرا خراب نشدی؟ نه غلام حارث و نه پسرش هیچ کدام حاضر نشدند این دو بچه را بکشند. این نانجیب خودش سر از بدن آنها جدا کرد. این بچه ها این قدر پاهایشان را به زمین کشیدند تا از دنیا رفتند. سرها را میان یک ظرف گذاشت و به مجلس عبیدالله آورد. جمعیتی نشسته اند. یک دفع سرها را جلوی امیر انداخت. امیر گفت: اینها چیست؟ نانجیب گفت: بچه ها مسلم را  خواستی من هم سرهایشان را آوردم. گفت: نانجیب گفتم بچه ها را پیدا کن! نگفتم سرهایشان را بیاور. عبیدالله با آن قساوت قلبش ناراحت شد. گفت: آیا کسی هست این مرد را گردن بزند؟ یک مرد شامی گفت: بله من حاضرم. این مرد، حارث را همانجا برد و در محل قتل طفلان مسلم سر از بدنش جدا کرد.

 

دیدی که خون نا حق پروانه، شمع را

چندان امان نداد که شب را سحر کند

 

اللهم صل علی محمد وآل محمد، أللهم انا نسئلک و ندعوک باسمک العظیم یا الله!

  • سید محمد علوی زاده