روضه

مرکز نشر و دانلود متن روضه ، صوت روضه، کلیپ روضه، کتاب های مقتل ،شعر، مداحی و غیره

روضه

مرکز نشر و دانلود متن روضه ، صوت روضه، کلیپ روضه، کتاب های مقتل ،شعر، مداحی و غیره

روضه

بسم الله الرحمن الرحیم

بوی عطرش به مشامم چو نسیم است خدا میداند

اهل عالم بدانید حسین شاه کریم است خدا میداند

ای دلم گرد یتیمی به من و تو به چه کار ؟

هر که ارباب ندارد یتیم است خدا میداند

طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب
حسن همچون حسینش نور عین است

حسن همچون حسینش نور عین است                مثال هر دو ماه عالمین است

تمام فرق بین این دو گوهر                         بود آن یا (ی)که در نام حسین است

                                                                                                 

خورشید به سوگ مصطفی می گرید

خورشید به سوگ مصطفی می گرید    مهتاب به حال مجتبی می گیرید

در مشهد دل چه کربلایی برپاست          قومی به شهادت رضا می گرید

قهرمان سرافراز

مـــــــــن اولـــــین فرزند دلبـند بتولم              مــــن نور چشم و میوه قلب رسولم

سِبط نبی، نجل علی، حَــــبل  خدایم               بــنیانگذار از نهضت کرب و بلایم

فرزند حـیدر را سر سازش کجا بود              این صلح سر فصل کتاب کربلا بود

من   قــــــهرمان   سرفراز   نهرانم              من جنگ صفین و جمل را قهرمانم

در عــــــرصه پیکارها بی یار ماندم              یــــاران همه رفتند و با اغیار ماندم

روز مـــــرگم

آن روز مـــــرگم را به چشم خویش دیدم

                                              از مـــــــــــــــادرم عجل وفاتی را شنیدم

ای کـــــاش جای محسنش من مرده بودم

                                               ای کاش من سیلی به جایش خورده بودم

من بودم و رنج ظلم وکینه-زبانحال امام حسن مجتبی علیه السلام

من بودم و رنج ظلم وکینه

من بودم و آه کنج سینه

خون خوردم و با کسی نگفتم

از قصه ی کوچه مدینه

آنجا که گل یاس از شاخه جدا شد

مادر جوانم محتاج عصا شد

من بودم و آن مظهر پاکی

من بودم و آن صورت خاکی

من بودم و کوچه ی مدینه

من بودم و آن چادر خاکی

من لاله میان راه دیدم

من خانه پر از آه دیدم

با چشم پر از ستاره ی خود

در کوچه خسوف ماه دیدم

در کوچه گرفتم دست مادرم را

ره رفتن او را بودم به تماشا

دیدم که قدش خمیده میشد

دستش به میان دستم اما

پایش به زمین کشیده میشد

 ***

جز دیده ی من کسی ندیده

نه دیده کسی و نه شنیده

با چشم به خون نشسته ی خود

در کوچه جوان قد خمیده

دیدم که پرستو راه لانه گم کرد

مادر جوانم راه خانه گم کرد

من بودم و اشک دانه دانه

بر ماه بدیده ام نشانه

دستش بگرفتم و ببردم

من صاحب خانه سوی خانه


زمزمه جانم حسن علیه السلام

تا دل به مهرت داده ام                     بـــهر فــــــــدا آمـــاده ام

تــا پای جان ایستاده ام                     چــــون عبد فرمانم حسن

جـانم حسن، جانم حسن                    ای جان جانانم حسن (2)

ای مــــــظهر ذات خدا                    ای مــــــــنبع جود و سخا

ای سبـــــط ختم الاانبیا                    ای مـــــــــــاه تابانم حسن

جاـنم حسن، جانم حسن                    ای جان جانانم حسن (2)

از ظلم و جور همسرت                   از تــــــــیر خصم کافرت

خـــاک سیه شد بسترت                    ای سِرّ سبحـــــــــانم حسن

جـانم حسن، جانم حسن                    ای جان جــانانم حسن (2)

فـــردا به هنگام حساب                    چون باز مانم از جــــواب

ای نـــور چشم بوتراب                     مپسند حیرانــــــــم حسن

جانم حـسن، جانم حسن                    ای جان جانانم حسن (2)

ای کـــــــشته زهر جفا                    ای قـــــــــــــــبله اهل ولا

ای نــور چشم مصطفی                   ای مــــــونس جانم حسن

جانم حــسن، جانم حسن                   ای جان جانانم حسن (2)

 

                                                                                          {مردانی}



مهیای سفر  

ز تـــو ای زهر ممنونم که خود را کارگر کردی

                                            تـــــــــــــو بار مـــن ببستی و مهیای سفر کردی

جگر پــــاشیدی از هم، لیک با جان از تو ممنونم

                                            که عـــمری راحتم از خوردن خون جگر کردی

ســــــــــراپای وجودم درد بود و کی نمی دانست

                                          ز تو شرمنده ام ای دل،  زبس با صبر سر کردی


بیاور طشت از وفا ببرم

بیاور طشت از وفا ببرم، پاره شد جگرم مهربان خواهر

                                 نـــــــظر بنما پاره های تنم، آید از دهنم، بی امان خواهر

«بیا بنشین در برم خواهر، که می سوزد پیکرم خواهر»

                                 خــبر کن خواهر حسین مرا، نور عین مرا، کآیدم بر سر

نمـــــی باشد مادرم بسرم، کرده خونجگرم، از جفا همسر

                               «بیا بـــنشین در برم خواهر، که می سوزد پیکرم خواهر»

خداحافظ می روم ز جهان، سوی باغ جنان چشم گوهر بار

                             روم نزد جــدّ و مادر خود، ظلم همسر خود، می کنم اظهار

«بیا بنشین در بــــرم خواهر، که می سوزد پیکرم خواهر»

                              دو طفلان بــــــــــــــــی گناه مرا، بی پناه مرا، مادری بنما

پرستاری کن ز راه وفــــــــــــــا، کودکان مرا یاوری بنما

                               «بیا بنشین در برم خواهر، که مـــی سوزد پیکرم خواهر»

                                   زینب ای زینب، زینب ای زینب

 

                                                                             [محمد حیاتبخش]



قهرمان سرافراز

مـــــــــن اولـــــین فرزند دلبـند بتولم              مــــن نور چشم و میوه قلب رسولم

سِبط نبی، نجل علی، حَــــبل  خدایم               بــنیانگذار از نهضت کرب و بلایم

فرزند حـیدر را سر سازش کجا بود              این صلح سر فصل کتاب کربلا بود

من   قــــــهرمان   سرفراز   نهرانم              من جنگ صفین و جمل را قهرمانم

در عــــــرصه پیکارها بی یار ماندم              یــــاران همه رفتند و با اغیار ماندم

روز مـــــرگم

آن روز مـــــرگم را به چشم خویش دیدم

                                              از مـــــــــــــــادرم عجل وفاتی را شنیدم

ای کـــــاش جای محسنش من مرده بودم

                                               ای کاش من سیلی به جایش خورده بودم



مظهر صبر خدا  

مجتبی   چون در صبوری    مُمتحن گردیده بود

                                         مظهر   صبر   خدا   قلب  حسن   گردیده   بــود

مرد غیرتمند  را،  صلح  است  با  دشمن   گران

                                         زاده   حیدر   چه     مشکل   ممتحن  گردیده بود

در   میان   خانه   هم   ایمن   نبود   از   دشمنان

                                          بی کسی بنگر غریب اندر   وطن   گردیده   بــود

جعده   چــون   جغدی   بِسروِ  خانه زهرا نشست

                                          خــار   بنگر،   همنشین   یاسمن   گردیده   بـــود

آب    آشامیدنش     را   جعده   زهر   آلود   کرد

                                          آب،   همچو   آتش   از   آن  فتنه زن گردیده بود

تا که زهرش کارگر شد طشتی از زینب بخواست

                                          چـــــون پر از خون جگر حلق و دهن گردیده بود

گـــــــــر حسین از تشنگی می سوخت اما یا حسن

                                          جــــــــــــــــرعه آبی بجانت شعله زن گردیده بود

آه بـــــــــــــــــر زینب که بعد از مادر و جدّ و پدر

                                          بـــــــــــار دیگر خانه اش بیت الحزن گردیده بود

چـــــــــــــــونکه می بردند جسم مجتبی سوی بقیع

                                          تــــــــــــــیر دشمن زیب تابوت و کفن گردیده بود

 

                                                                                             [حسان]


باغ لاله

از تاب رفت و طشت طلب کرد و ناله کرد

                                               آن   طشت  را  ز خون  جگر باغ لاله کرد

خونی که خورد در همه  عمر  گلو  بریخت

                                              خود  را  تهی  ز  خون  دل  چند  ساله  کرد

زینب  درید  معجزه  و  آه  از  جـگر   کشید

                                             کلثوم  زد  بــه  سینه  و  از  درد   ناله   کرد

 

                                                                                    [وصال شیراز]

روز جدایی

بـــــــه کام مجتبی زهر جفا شد                 برایش نوحه گر خیر الـــنساء شد

دوبـــــــــــاره ماتم دیگر بپا شد                 زمین   و  آسمان  ماتم ســـرا شد

به کامـش چون شد زهر هلاهل                 فتادش  آتش  سوزنده   بـــر   دل

بـــــــگفتا سوی من سیل بلا شد                 به   کام   مجتبی   زهـــر جفا شد

حسینم، زینبم روز جدائی است                  مرا ظاهر کنون حکم خدائی است

کـــــــــه بر من جفا از آشنا شد                  به کام  مجتبی  زهر   جـــفا   شد

زمین کـــــــــــــــربلا آمد بیادم                  به    فکر   غربت  و دردت فتادم

بــــــــــرادر محنت بی انتها شد                 به   کام    مجتبی   زهر  جفا  شد

بـــــیایید  ای  عـــــزیزانم بیائید                 دمی     هم     دیدن     من  نمائید

هــــــــمی دانم دردم بی دوا شد                  به کام   مجتبی   زهر   جفا   شد


غربت

غربت آن است که فردی مظلوم             شود از کینه خمصش مسموم

غربت آن است که بعد از مردن                 آتــــــــــــش تیر ببارد به بدن

تـــــــــــیر بارید ز بس بر بدنت                بـــــــدنت گشته یکی با کفنت

آتـــــــــــش تیر چو افروخته شد             کفن  و جسم به هم دوخته شد

 

غــــریب وطـــــــنم

مــــن   دلــــخسته   غــــریب   وطـــــــنم

                                             پـــــــــــاره   قــــلب   پیمبر   حـــــــــسنم

نـــــــگذارید    بـــــــفهمد    زیـــــــــــنب

                                              کــــــــه چـــــــــرا غرق به خون شد کفنم

تــــــــــیرها را بکشید از بدن و از تابوت

                                              تــــــــا  ز تـــــابوت همانا بدن آید بیرون

نـــــــــــگذارید که زینب برود سوی بقیع

                                              تــــرسم از غصه روانش ز تن آید بیرون

هــــر که از اب کند رفع عطش در عجبم

                                              این چه آبی است که بنمود چنین تشنه ترم

جـــــــــــگرم پاره ز زهر و بدنم پاره تیر

                                               ارمـــــغانی است که من در بر مادر ببرم

کــــــــــاش چون فاطمه شب شوم تا نشود

                                                تـــــیر  بــــــاران بدنم پیش دو چشم پسرم


گرفتار بقیع

مرغ دل ما گشته گرفتار بقیع                         قــــربان بقیع و اشک زوار بقیع

شـبها که در بقیع را می بندند                    من گـریه کنم به پشت دیوار بقیع

 



عارف بحق تو کم است

از صبر تو یا حسن جهان غرق غم است    چون زائر عارف بحق تو کم است

هـــــــــــــر کس به زیارت تو آید به بقیع   بـر روی پل صراط ثابت قدم است                                  



خون جگر حسن علیه السلام

افسوس که رفت از دل آرام حسن               لبریز  شد  از  خون جگر حسن

خونیکه بعمر خورد امروز آن خون               برگشت دوباره باز از کام حسن



دم آخر

بیا  بنشین  دمی  خواهر  کنار  بسترم  امشب

                                              نظر   کن حالت محزون و چشمان ترم امشب

حسینم   را   بگو   آید  کنارم لحظه ای اکنون

                                               کــــــــــه گویم درد دل با یادگار مادرم امشب

نــــــظر کن خواهرا اکنون ببین حال پریشانم

                                               ز جا بر خیز برو طشتی بیاور در برم امشب

بـــــــــــیا خواهر دم آخر مرا دیگر حلالم کن

                                               کــــــــه مهمانم به جنت نزد جد اطهرم امشب

 

                                                                                         [خاکبازان]


روز ماتم

عــــــالم  امروز  پُر  از  ماتم و  رنج و مَحَن است

                                         گرد   غم   بر   سر   هر  محفل و هر انجمن است

ایــــن چه شور است که بر پا شده در ارض و سما

                                         این چه سوز است که در سینه هر مرد و زن است

هر  که   را   می نگری   رَخت   عـــزا  کرده ببر

                                        دیده   پر   آب  و  جگر  خون  و  سیه پیرهن است

بـــــانگ  و  فریاد  به  گوش  آید  از  افلاک   مگر

                                       رحلت   ختم   رسولان   و   عـــزای   حسن   است

عصمت   پــــاک    خدا   حضرت   زهرای   بتول

                                       در   جنان   بزم   عزا   چیده   و   غرق محن است

گل لاله

نـــوگل  من  بخدا  مظلوم  است                 حسن از زهر جفا مسموم است

حَسنم  هیچ  کسی  یـــار نداشت              حسنم   هیچ   مدد   کار نداشت

حسنم  بسکه   ز غم  افــــسرده                همچنان   شاخه   گلی   پژمرده

حسنم  بس  کــه ز غم ناله نمود                      تشت   را  پر   ز گل لاله نمود

حسنم  نـور  چشمان  من  است                    حسن  آرام من و جان من است

حسنم مونس و غمخوار نداشت                     حسنم  هیچ   کس   یار  نداشت

حسنم   محنت   بسیار   کــــشید                    حسنم     طعــــنه   اغیار   شنید

زبانحال

بیا خواهر که زهر آخر گره از کار من واکرد

    برادر عزم دیدار بهشت و روی زهرا کرد

وجودم درد بود و کس به درمانش نمی کوشید

ولی این کوزه درد من طبیب آسا مداوا کرد

برادر از دهان و خواهر از چشمان خود خون ریخت

                                                      و در آن ساعت که بهر خود از او طشتی تمنّا کرد



غریب آشنا

هرگز دلی زغم چو دل مجتبی نسوخت                    ور سوخت ز اجنبی دگر از آشنا نسوخت

هرگز برادری به عزای برادری                                    در روزگار چون شه گلگون قبا نسوخت

آندم که سوخت زاده ی زهرا زسوز زهر                      در حیرتم که خرمن گردون چرا نسوخت



آیات غم

امروز که قلب ما ملول است                                    از ماتم زاده بتول است

آیات غم عزیز زهرا                                                 پیدا ز مدینةالرسول است

بر صبح حسن سلام وصبرش                                  بر غربت او درد و قبرش

از خون جگر وضو گرفتند                                         وانگاه سراغ او گرفتند

از داغ شکوفه های پرپر                                    چون لاله به داغ خو گرفتند

تا داغ حسن رسید به یادم                                    سوزد ز مصیبتش نهادم

تا دین خدا دوام یابد                                              ده سال نشست و خون دل خورد

با صبر محافظت زدین کرد                                   با صبح قیام آتشین کرد

دین را زخطر نجات بخشید                                 با صبح به آن حیات بخشید

  • سید محمد علوی زاده

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی